Weer veilig thuis!

Beste allemaal

Ik ben gisteravond (vrijdag) weer veilig op Nederlandse bodem geland. Uiteraard wil ik jullie de laatste dag in Calcutta niet onthouden.

Op donderdagmorgen heb ik het Moederhuis bezocht voor een speciale mis. Vijf zusters vierden hun zilveren jubileum. Dit wordt echt met veel zorg voorbereid en gevierd. En terecht! Het was prachtig om dit te mogen meemaken. Een mooie afsluiting van mijn periode in Calcutta. Tevens voor iedereen een laatste kaarsje aangestoken en een intentie geschreven. 

Ook het lepracentrum in Titakahr heb ik die ochtend bezocht. Dit lepracentrum is ooit door mr. Teresa opgezet omdat de leprapatiënten werden verstoten door de maatschappij. Nu wonen ze in een soort commune. De broeders van de M. of Ch. draaien dit project. Het is altijd weer schokkend om deze verminkte mensen te zien. Maar ze zijn o zo dankbaar dat er aandacht voor hen is. Van het sponsorgeld worden o.a. medicijnen, medische zaken, protheses en andere voorkomende benodigheden gekocht. De hoofdbroeder stelt het op prijs om het volgend jaar samen inkopen te gaan doen, net zoals ik met de zusters doe. Hij wil graag concreet laten zien waar het geld naar toe gaat. Broeder Josh vertelde dat er onlangs nog 4 nieuwe lepra-patiënten zijn binnen gebracht. 

Het moeilijkste en zwaarste van deze reis was toch weer het afscheid nemen in de huizen waar ik werk. Mijn inzet wordt heel erg gewaardeerd zowel in Sishu Bhavan als in Kaligat en dat wordt ook uitgesproken. Het was erg emotioneel. Ik was niet meer in staat om van alle kindjes afscheid te nemen. De vele lieve woorden en waardering (van de aandoenlijke, lieve zusters en massies) sloegen erin als een bom. Zeer zeker ook in Kaligat waar eveneens de liefste zusters op van deze aardbol werken. Hoofdzuster Nicole is wel de warmste en oprechtste persoon die ik ken. Ieder woord van haar komt binnen. Ik ga haar heel erg missen.                                                                      Ik moet jullie allemaal nogmaals uit de grond van hun hart bedanken voor de financiële bijdrages. Zuster Nicole zei dat ik waarschijnlijk niet eens besef hoeveel dit betekent voor veel patiënten. Het komt hen immers direct ten goede.                                                   

Mijn inziens zijn de zusters allemaal “duplicaten” van moeder Teresa. Mensen met een groot hart die hun leven hebben gewijd aan de armsten der armen. Mensen die ervoor openstaan om anderen hierin te laten delen. Iedereen is welkom. Iedereen wordt geaccepteerd en gewaardeerd. Iedereen mag zijn zoals hij/zij is. Het gaat er niet om wat je doet, maar als het maar vanuit je hart wordt gedaan. 

Ook het afscheid van de vele organisaties die ik jaarlijks bezoek en sponsor waren zeer hartverwarmend en indrukwekkend. Ook zij bedanken iedereen die gesponsord heeft en hun werk een warm hart toedraagt, van ganser harte. Voor mij zijn het vrienden voor het leven geworden.

Het is fijn om weer thuis te zijn, maar het is heel moeilijk om Calcutta achter me te laten. De weken daar waren heel intens. Ik ben voortdurend omringd geweest door kinderen en mensen die dagelijks leiden vanwege armoede of andere omstandigheden. En dat leg je niet zomaar naast je neer (ofschoon ik er wel mee kan omgaan). Op de werkvloer zijn we voortdurend bezig geweest om de kwaliteit van leven van deze kinderen/mensen te verbeteren. Een glimlach op iemands gezicht maakte je dag weer goed. Wijze levenslessen die mezelf alleen maar verrijken.

Van alle gekochte spullen zijn afschriften. Als iemand hier prijs op stelt hoor ik dat graag. Ook als iemand een medaille en/of prentje wil ontvangen. Het is zeer gegund, maar gezien de grootte van de sponsorgroep is het voor mij onmogelijk om dit persoonlijk te laten toekomen.

Nogmaals heel veel dank voor alle betrokkenheid, belangstelling en medeleven. Dat waardeer ik zeer en heeft me veel kracht en energie gegeven om dit werk te kunnen en mogen doen. Samen hebben we de klus geklaard en dat is mooi.

Es God bleef. Tot volgend jaar!

Veel lieve groetjes,

Margriet

 

 

Advertenties

Missie (bijna) bereikt

Lieve allemaal. De dagen lijken steeds “zwaarder” te worden. Uiteraard vanwege de hitte maar eigenlijk méér vanwege het feit dat dit wederom onvergetelijke avontuur bijna z’n einde heeft bereikt.

Op zondagmorgen (06.00 uur) heb ik weer een mooie dienst bijgewoond bij de zusters in het Moederhuis. Ze zingen onbeschrijflijk mooi. Het “Ave Maria” is ook toegevoegd aan hun repertoire. Echt kippenvel! Na de dienst weer genoten van het dagelijks ontbijtje in Moederhuis; chai (Indiase thee), witbrood en banaan. Op verzoek van zr. Murcie Marie heb ik de ochtend weer gevuld met rondleiden, mensen ontvangen, prentjes uitdelen…bij het graf van mr. Teresa. Uit respect en dankbaarheid voor de fantastische tijd in Calcutta en voor mijn engelbewaarder Moeder Teresa. Weer een mooie ervaring waarbij ik veel prachtige betrokken mensen heb ontmoet, die het werk van mr. Teresa en de zusters een warm hart toedragen. Ook meteen weer een goede rede om voor iedereen een kaars aan te steken op de graftombe van mr. Teresa. De zuster heeft mijn kaars speciaal onder een stolp gezet. Zo lief!

’s Avonds weer een straatmaaltijd laten verzorgen voor zo’n 100 mensen (voor 25 euro). Ze verkrijgen doorgaans hun maaltijd door te bedelen. Het is fantastisch om het uitreiken van voedsel te kunnen en mogen doen. Er wordt absoluut geen reclame gemaakt maar als we starten komen de daklozen van alle kanten aanwaaien.

Een van de vele projecten die ik jaarlijks sponsor is “het brick-stone project”. Kinderen werken met hun ouders in steenfabrieken, en wel op zeer jonge leeftijd. Door sponsoring heeft zr. Monica leerkrachten aangetrokken die de kinderen in de ochtenduren lesgeven in de buitenlucht. Hierdoor wordt kinderarbeid teruggedrongen. Van het sponsorgeld worden de leerkrachten betaald. Is er geen geld, dan komen de leerkrachten niet en zijn de kinderen gedwongen om op jonge leeftijd te werken. Ik heb dit mooie project deze keer niet persoonlijk kunnen bezoeken omdat zr. Monica voor enige tijd buiten Calcutta was. Ik heb haar wel op de valreep nog ontmoet. Maar uit ervaring weet ik dat het geld hier uitstekend terecht komt. Ik ben dit project al vele malen bezocht. Echt super!

Ook de organisatie “New Light” heb ik weer van sponsorgeld voorzien. Urmi en haar team dragen de zorg voor kinderen waarvan de moeder in de prostitutie werkt. Zij zorgen ervoor dat de kinderen scholing krijgen, eten, en tal van leuke activiteiten doen. Dit om te voorkomen dat m.n. de meisjes in de voetsporen treden van hun moeder. De kinderen hebben thuis vaak traumatische ervaringen opgelopen. Door ze grotendeels thuis weg te halen hebben ze meer kans op een betere toekomst.

In Sishu Bhavan is een kindje stervende. Het meisje Aisha ligt al enkele dagen in het ziekenhuis. De zuster geeft weinig hoop dat het kindje zal overleven. Het was zo’n klein zielig mensje dat vrijwel de hele dag sliep. Een eerdere opname heeft weinig baat gehad. We zijn allemaal erg verdrietig hierover. Maar de zuster zegt; This is the will of God. Ondanks haar verdriet wil de zuster niet dat het kindje nog langer lijdt. Zij is ervan overtuigd dat mr. Teresa de kleine Aisha met open armen zal ontvangen. De zuster schat in dat veel kindjes in Sishu Bhavan niet oud zullen worden. Ze hebben, vanwege hun handicap, grote problemen op allerlei gebieden.

Ik heb de gesponsorde grote tas met pleisters, verband, gaasjes ………afgegeven bij de apotheek gelegen op de binnenplaats van Sishu Bhavan. Dagelijks komen hier mensen van de straat die gratis medische hulp krijgen en medicijnen (indien nodig). Een van de zusters, een verpleegkundige, draagt hier zorg voor, met hulp van vrijwilligers. De zuster was ontzettend blij met de tas vol spullen. Ze zei; I pray for you and for the person who gave this. Thanks a lot. Het gereserveerde geld dat nog is overgebleven van het shoppen heb ik in het huis gedoneerd voor o.a. het kopen van medicijnen.

Tot dusverre moet ik alleen nog het lepracentrum bezoeken waarvoor ik sponsorgeld heb gereserveerd. Dat doe ik op donderdag. Dan ben ik helemaal platzak. Donderdag is ook de dag van afscheid nemen. Voor mij de moeilijkste dag van dit prachtige avontuur. ’s Morgens ga ik de laatste keer naar de mis in het Moederhuis. Vijf zusters vieren hun zilveren jubileum bij de Missionairies of Charity. Het belooft een bijzondere dienst te worden.

Vrijdag vlieg ik terug naar Nederland. Op zaterdag zal ik jullie mijn laatste reisverslag doen toekomen.

Liefs en de laatste groetjes uit Calcutta!

 

Bijzondere ervaringen

Het is niet te geloven, maar de laatste week is aangebroken. Met mij gaat het tot dusverre goed. Het was hier enkele dagen minder zonnig, maar o zo benauwd en vochtig. Nu laat de zon zich weer zien en is het bloody hot, maar minder vochtig.

Ik heb een hele gezellige, bijzondere, maar vermoeiende “vrije” dag gehad (op donderdag). Sangheta van de organisatie FOKE (friends kolkata eldery) heeft me de hele dag mee op sleeptouw genomen. Ik ken Sangheta al jaren. Ze is zeer bevlogen wat betreft de zorg voor minderbedeelden. Ze heeft samen met haar team 2 huizen voor ouderen weten te realiseren; mensen van de straat die kind nog kraai hebben. Deze mensen worden in erbarmelijke toestand opgepikt en krijgen een tweede kans in de huizen van FOKE. We hebben allereerst Balabasha (in Thakupukur) bezocht. Een fantastisch draaiend huis waar sfeer, warmte en gezelligheid heerst. Ze hebben er zelfs een huisdier, een jong hondje. Een aantal patiënten kenden me nog van vorig jaar. Een hartelijk weerzien! Een Indiase acteur kwam op bezoek om, in de geest van zijn overleden moeder, iets te doen voor Balabasha. We werden allemaal getrakteerd op een heerlijke Indiase lunch (door de massies bereid) en vervolgens kregen alle patiënten een kleurrijk bedlaken cadeau. Echt super!

Vervolgens hebben we een lange reis gemaakt, naar het 2de huis genaamd Charunibash (in Madhubati), gelegen buiten Calcutta. Een weg langs dorpjes met veel krottenwijken, en razende bussen die levensgevaarlijke manoeuvres uithaalden. Uiteindelijk kwamen we in Thakupukur, ver weg van de drukke steden. Een heel groen gebied met palm-, bananen-, mangobomen, rijstvelden……….Serene rust. Echt genieten! Over smalle paadjes liepen we naar het huis Charunibash. Een opgeknapt koloniaal gebouw, maar van binnen heel basic. De oude dametjes lagen in bed (onder hun klamboe) met aan hun voeten een tas of koffertje met hun bezittingen. Een schrijnend gezicht. Later, toen ze op de been waren, en zich verzamelden op de gezellige binnenplaats, zag het allemaal wat rooskleuriger uit. De kinderen uit het dorpje kwamen uit school en werden door hun moeder op de binnenplaats afgeleverd. Hier worden ze nl. begeleid in het maken van huiswerk. Maar het mooiste was, dat ze zich vermengden onder de ouderen; rek- en strek oefeningen doen, dansen…..Jong en oud samen. Zó mooi! We zijn er de hele middag gebleven. Bij het afscheid kreeg ik van een vrouwtje een ketting cadeau. De mensen hier waarderen het uitermate als ze wat extra aandacht krijgen. We hebben, bij terugkeer, een oud vrouwtje meegenomen in de auto die voor onderzoek naar het HOPE ziekenhuis moest. Op een kar werd ze uit het dorpje vervoerd naar de grote weg. De rit was afzien voor haar. Uiteindelijk hebben we haar in het ziekenhuis afgeleverd. Ze moet er enkele dagen verblijven. Ik heb een geweldige dag gehad met Sangheta en chauffeur. Uiteraard is ook een deel van het sponsorgeld naar FOKE gegaan. Het is zeer verdiend en wordt fantastisch besteed. Met dank aan alle sponsors, aldus Sangheta. Maar ook met dank aan haar.

De muziekinstallatie in Sishu Bhavan speelt al op volle toeren evenals de disco-bal. De kinderen vinden het super! Leuk, he? Vorige week was een jonge vrouw met haar kind op de afdeling van het kindertehuis. Mij viel op dat het kindje een schedeloperatie had ondergaan. Er liep een heel groot litteken over haar hoofd. Moeder en dochter zijn samen enige tijd op de afdeling gebleven. Het kindje schreeuwde honderduit als moeder even uit het zicht was. Tot mijn grote verbazing was het kindje, op onze vrije dag,  door de moeder afgegeven in Sishu Bhavan. Ze kon niet meer voor haar kind zorgen!! Het doet leed om te moeten aanzien hoe het kindje zoekende is. Ze kijkt voortdurend om zich heen, maar huilt nauwelijks. Of ze verwacht dat moeder weer terugkomt? Ik weet wel beter na zoveel jaren ervaring. Gegeven blijft gegeven. Alweer een kindje dat gedoemd is om op te groeien tussen zusters, massies en vrijwilligers.

In Kaligat is een vrouw binnengebracht die vreselijke brandwonden heeft, ook in haar gezicht. Ze ligt helemaal ingepakt in verband. Echt zielig. Een ander vrouwtje is vandaag naar huis gegaan. Ze is ooit zoek geraakt in Bangelore (ligt ten zuiden van Calcutta), in de goot geraakt, vervolgens in Kaligat terecht gekomen en hier is ze weer opgeknapt. Uiteindelijk heeft haar familie haar terug gevonden. Ongelooflijk toch? Het afscheid van de zusters, massies en enkele patiënten was erg emotioneel. Ze liet de zuster bijna niet meer los. Iedereen had tranen in de ogen. Hopelijk kan het mensje haar leven bij haar gezin weer oppakken.

De watercooler is geleverd. Een reusachtig ding. De klussenman is druk doende om het gevaarte te installeren en dan kan het gebruikt worden. Alle massies hebben me persoonlijk bedankt voor dit mooie cadeau.

Op weg naar huis zag ik een kind (vergezeld door de ouders) dat verpakte cake uitdeelde aan bedelaars. Ik ben naar het jongetje toegelopen om hem een compliment te maken. De moeder zei: hij is jarig vandaag en heeft ervoor gekozen om niet op school te trakteren maar de traktatie te besteden aan de armen. Hier word je toch stil van. Zoiets kan me echt ontroeren zoals zoveel kleine dingen die hier op je pad komen. Maar als ik die allemaal zou moeten beschrijven zou het blog het een boek worden.

Ik heb nog 2 goede doelen te gaan voordat ik huiswaarts keer. Dus jullie horen weer van me. Lieve groetjes uit Calcutta!

De centjes blijven rollen

Hallo allemaal! Het gaat goed met mij. De laatste dagen zijn temperaturen van 33-34 graden best “aangenaam” (zullen we maar zeggen). Zelfs die extreme hitte went dus. Ik had overigens 2 dagen geen internet dus als een blog niet tijdig aankomt weten jullie waarom.

Op dinsdag flink moeten aanpoten in het kindertehuis. Vanwege “de dag van de arbeid” hadden de massies een feestdag met allerlei activiteiten, lekker eten, verwennerijtjes…… De zusters en vrijwilligers werken dan op zo’n dag voor hen. Overigens zeer verdiend want de massies staan altijd voor de kinderen klaar. Op zo’n dag merk je hoeveel werk ze verzetten. Ze hebben enorm genoten en hadden een dag later nog veel napret. Super!

Een dag later ben ik gaan shoppen met de klussenman van het huis. De zuster kon onverwacht niet mee. We hebben een nieuwe audio-installatie gekocht voor de afdeling. Er staat namelijk de hele dag muziek aan omdat dat belangrijk is voor de gehandicapte kinderen. Het huidige apparaat haperde van alle kanten, dus dit cadeau was hard nodig. We hebben alles afgelopen om een geschikt apparaat te vinden dat aan de eisen voldeed. Maar het is gelukt, dankzij de klussenman. Ook een disco-lamp stond op het verlanglijstje. De kinderen volgen immers de gekleurde lichtrondjes als de lamp wordt aangezet. Geweldig om te zien! Op een helft van de afdeling werkt dat uitstekend. Verder heeft de zuster nog een enorme bestelling gedaan van het sponsorgeld: luiers, talk-poeder, shampoo, desinfectiemiddel……….Het wordt een dezer dagen geleverd.

In de pauze ben ik in allerijl naar de Loretto Day school gelopen. Zoals eerder beschreven wonen hier de Rainbow Children op het platte dak van de school. Kinderen die hun ouders nooit zien of alleen in vakanties. Ze hebben voorheen op straat rondgezworven, veelal gebedeld of in de prostitutie gewerkt, zijn gebruikt voor kinderarbeid en wat al niet meer. De Rainbow’s hebben op zolder hun eigen koffertje met spulletjes. Ze worden van straat gehouden door veelal creatieve bezigheden zoals sport, dans, muziek, knutselen maar ook het volgen van Engelse les. Leren is niet hun ding maar ze hebben veel creatieve kwaliteiten. Op 1 mei was de school gesloten en hadden The Rainbows een gezellige ochtend waarop ze voordrachten gaven. Tot slot kregen ze een warme maaltijd en heb ik ze allemaal verrast met een ijsje. Zo’n 130 kinderen waren aanwezig. Echt super! Zoals gewoonlijk heb ik ook nu weer het jaarlijkse sponsorgeld achter gelaten. Zuster Anita heeft een goed plan ervoor. De hele bovenverdieping van de kinderen wordt opgeknapt. Dat is nog nooit gebeurd sinds het “bestaan” van The Rainbows. De zuster hoopt natuurlijk dat ik volgend jaar weer terg kom zodat ik het resultaat van het sponsorgeld kan zien.

In Kaligat hebben ze op woensdag “de dag van de arbeid” gevierd. Samen met 1 zuster hebben we hard gewerkt. Omdat ik de enige vrijwilliger ben in de middag zijn er enkele vrijwilligers uit andere huizen komen helpen. Ik had de leiding (lachen) omdat het voor de anderen nieuw was. Uiteindelijk is alles goed verlopen. Vandaag gaan 2 vrouwen naar “huis”. Nou ja, de straat is hun huis. Toch kiezen ze hier weer voor. Jammer dat ik dat niet meekrijg want ik heb vandaag (op donderdag) mijn vrije dag. Jippie!! Ik ga op stap met Sengheeta die enkele huizen voor ouderen heeft opgezet. Die gaan we bezoeken.

Namens alle organisaties moet ik jullie heel hartelijk danken voor de financiële bijdrages. Dat wordt me steeds op het hart gedrukt, en terecht. Dus……..bij deze!

Ik stuur deze mail al op een vroeg tijdstip omdat ik niet weet of er vanavond internet is.

Veel lieve groetjes uit Calcutta!

Iedere dag een geschenk

Hallo allemaal. Met mij gaat het prima. De dagen vliegen voorbij vanwege mijn drukke werkzaamheden maar ook de bezoekjes aan de vele organisaties met goede doelen.

In Sishu Bhavan gaat alles z’n gangetje. Veel kindjes kunnen hun draai niet vinden bij dit warme weer.  Ze willen niet eten en huilen veel. Zielig. Mijn werk als nanny is opgeheven omdat het voor Madou geen enkele meerwaarde had. Ik heb wel 3 verschillende klasjes bezocht maar niets sloot aan bij de ontwikkeling van het meisje. Ze is zwaar autistisch en heeft gewoon andere dingen nodig. Van ellende viel ze iedere dag, in het klasje, in slaap. De zuster stond open voor mijn advies om haar op de afdeling te laten. Ze gaat kijken voor een alternatief.  Ik heb ook een gesprek gehad met de hoofdzuster over de besteding van het sponsorgeld. Hier kom ik nog op terug.

Zoals reeds beschreven ben ik zaterdag gaan shoppen met 3 zusters, w.o. hoofdzuster Nicole, uit Kaligat. We hebben 2 ijskasten besteld, een oven met magnetron, nieuwe matrassen voor op de bedden, en misschien wel het belangrijkste………….een enorm grote water dispenser waarin het water wordt gekoeld. Die is besteld. De patiënten drinken altijd heel lauw water en daar wil de zuster verandering in brengen.

Na een slopende middag (vanwege de hitte) vertelde zuster Nicole in de bus dat ze de andere zusters uit Kaligat moesten oppikken omdat ze naar een feest moesten. Drie broeders van de Missionairies of Charity vierden immers hun zilveren jubileum. Vervolgens stelde ze voor om mij mee te nemen omdat ik dat, volgens haar, verdiende. Wat een voorrecht! Ik vroeg me af of ik dat kon maken, maar daar wilde de zuster niets van weten. Het leek een film. De bus volgeladen met zusters inclusief mezelf, in mijn vieze bezwete kloffie. Het was immers aansluitend aan een lange werk- en winkeldag.

Vervolgens op weg naar Howrah. In het broederhuis Nabo Jibon, kom ik al jaren vanwege het wassen van straatkinderen op zondag en om een sponsorbedrag te overhandigen. De broeders zorgen voor zwaar gehandicapte jongens die in het huis wonen. Ze zitten krap in de bemanning waardoor het wassen van de straatkinderen er tegenwoordig bij inschiet. Slechts 1 keer per maand gebeurt dit nog. Helaas ben ik dan niet meer in Calcutta.

Het feest was prachtig. We sloten aan bij de mis in de buitenlucht. Er werd mooi gezongen door een koortje, er waren mooie toespraken. Na de dienst werd gezongen en gedanst door verschillende groepen. Vervolgens stond een diner (lopend buffet) op het programma. Het eten was overheerlijk! De zusters sleepten me overal mee naartoe. Ik heb kennis gemaakt met de jubilarissen en veel andere mensen m.n. broeders en zusters van diverse ordes, en priesters. Ik voelde me echt bevooroordeeld dat ik dit mocht meemaken.

Uiteindelijk heb ik het sponsorgeld direct achter gelaten in Naibo Jibon. Ik had het geld toevallig bij me omdat ik de spullen voor Kaligat pas hoef af te rekenen bij levering. Dus dat kwam goed uit. Het heeft allemaal zo moeten zijn. De hoofdbroeder van het huis was een van de jubilarissen. Hij heeft me diverse malen op het hart gedrukt om alle mensen te bedanken die gesponsord hebben. Dus, bij deze.

Op maandag ben ik nog met zr. Arnianne verder gaan shoppen omdat op zaterdag niet alles was gelukt vanwege het feest. Gezellig samen met de metro. Het is zo’n lief mens. Ze komt uit Korea. Een opsomming van wat we hebben gekocht en een dezer dagen wordt geleverd; 2 bloeddrukmeters, 5 toiletstoelen, 5 rollators, 10 wandelstokken, 5 rolstoelen, apparaat om suikergehalte op te meten, 5 dozen luiers. Fantastisch, toch?

Ik heb voor 50 personen eten laten klaarmaken. Dat is op zondagavond uitgedeeld aan de armen. Iemand schept op en ik rijk het aan. Mooi om te zien hoe dankbaar ze hiervoor zijn. Een klein gebaar betekent hier voor zoveel mensen iets groots.

De brillen zijn inmiddels afgegeven in Sishu Bhavan. Van hieruit worden ze verdeeld over de verschillende huizen maar ook uitgedeeld aan de armen. Zij zijn wekelijks op de binnenplaats van het huis aanwezig voor (gratis) medische zorg.  De potloden, pennen, sieraden, plastic handschoenen, tandenborstels etc…zijn inmiddels afgegeven in diverse huizen maar ook op straat. Mijn tassen vol spullen beginnen te slinken.

Ik heb voor iedereen die mijn werk een warm hart toedraagt een intentie geschreven en kaarsje opgestoken bij het graf van mr. Teresa. Zij zorgt voor ons allemaal.

Liefs en groetjes uit Calcutta!

Een lach en een traan

Lieve allemaal

Met mij gaat het prima, ondanks de extreme hitte en omstandigheden hier.                          Op donderdag heb ik genoten van mijn eerste vrije dag. Het is een bijzondere maar emotionele dag geworden.

Ik heb (dankzij jullie) een mooi bedrag gesponsord aan Calcutta Rescue. Weer een rede voor Ruby (financieel manager) om me ook dit jaar weer mee te nemen naar een nieuw, bijzonder project dat ze onlangs hebben verwezenlijkt. Na 1 uur rijden met de jeep zijn we aanbeland in the slumbs. Een krottenwijk waar zo’n 300 gezinnen wonen. Bij het aanzien ervan lopen de rillingen al over je lijf. Hoe is het mogelijk dat op deze vuilnisbelt mensen wonen? De “huizen” van plastic, karton, hout, touw etc. zijn tegen elkaar geplakt zodat ze enigszins stabiel staan. Tussen de rijen huizen door lopen smalle weggetjes waar mensen en kinderen zich doorheen bewegen. Wij ook. Ik kan mijn tranen amper bedwingen. Het is een shock om zo’n ellende te moeten aanzien. Ik ben al heel veel gewend, maar dit? De stank van rottend afval is enorm. Bij een stinkend bassin zijn vrouwen hun was aan’t doen. Voor kort werd alle water om te wassen, om groente schoon te maken e.d. uit dit stinkend, smerig bassin gehaald. Totdat Calcutta Rescue dit gebied ontdekte. Ik kon mijn ogen nauwelijks geloven. Ze hebben een elektronische installatie onder de grond geplaatst waardoor grondwater wordt opgepompt in een soort grote jerrycan. Er zijn kranen op aangesloten zodat de mensen helder drinkwater kunnen tappen. Voor dit dorp een ongekende luxe. Op dit moment wordt er hard gewerkt aan toiletten voor het dorp. Want die zijn er ook niet. En dat alles door het fantastische werk van Calcutta Rescue waar iedere (gesponsorde) euro op de juiste plek komt. Woorden schieten tekort. Ook Ruby was erg onder de indruk. Stilzwijgend zijn we weggegaan. Wat ons beide ook geraakt heeft is, dat alle kinderen en mensen, ondanks de enorme armoede, zo vrolijk, beleefd, goedlachs waren. Hier kan onze Westerse wereld veel van leren.

Na 13 jaren vrijwilligerswerk heb ik dr. Jack, de oprichter van Calcutta Rescue nooit kunnen ontmoeten. Hij komt uit Engeland en is 40 jaar geleden in Calcutta gestart als arts in de sloppenwijken. Inmiddels is hij 87 jaar oud. Hij heeft de klein opgerichte organisatie van destijds groots gemaakt in woorden en daden, en kan in 1 adem genoemd en vergeleken worden met mr. Teresa. Aan mij de eer om hem donderdag te mogen ontmoeten, dankzij Ruby. Hij lag op bed vanwege een beenoperatie, maar wilde mij zien. We hebben een half uur met elkaar gesproken. Wat een karma heeft deze unieke persoon. Zo ’n bijzondere man. Zoveel gebracht voor de armsten in deze stad, maar zo gewoon en bescheiden. Hij vertelt me dat hij overweegt om in september voorgoed terug te gaan naar Engeland omdat hij vaak ziek is. Zijn werk is klaar en kan worden voortgezet vanwege de goede leiding en mensen in het veld. Net zoals de zuster van The Missionairies of Charity doen na de dood van Mr. Teresa. Ruby is enigszins in shock na het horen van dit nieuws. Ze is bang dat hij voelt te gaan sterven, maar dat kan volgens haar alleen maar in Calcutta. Wat een emotie allemaal op 1 dag.

In de namiddag heb ik zr. Anita bezocht die het werk van The Rainbow children coördineert. Zoals eerder vermeld; the Rainbows zijn de straatkinderen die op het platte dak van The Loretta Day school wonen. Een klein groepje kinderen was op het moment van mijn aanwezigheid aanwezig. De meegenomen spulletjes van Margo en de schriften, mappen en potloden van boekhandel Rozeman zijn met open armen ontvangen. De kinderen waren ontzettend blij! De zuster en ik hebben plannen gemaakt voor het sponsorgeld dat ik volgende week ga brengen (wordt vervolgd).

In Sishu Bhavan gaat alles z’n gangetje. Een ziek kindje is teruggekeerd uit het ziekenhuis. In Kaligat daarentegen zijn 2 sterfgevallen op 1 dag. Een vrouw met hoge koorts is gisteren in het ziekenhuis overleden, en het broodmagere vrouwtje waar ik een paar dagen geleden over schreef is gisteren, op onze vrije dag, overleden. Ik ben woensdag nog druk in de weer geweest met haar. Ze lag helemaal vastgebonden en aan het infuus. Een dag ervoor had ze immers een vrouwtje aangevallen. Ze was mentaal helemaal de weg kwijt. Gelukkig is ze uiteindelijk in Kaligat gestorven en niet op straat. Hier hebben we met veel liefde voor haar gezorgd waardoor ze niet in eenzaamheid is gegaan. En daar doen we het als vrijwilligers voor.

Morgen ga ik shoppen met de zusters van Kaligat. De sponsorcentjes rollen. Lees hiervoor mijn volgende blog.

Lieve groetjes aan iedereen uit Calcutta!

Weer helemaal ingeburgerd

De dagen vliegen voorbij. Op zondagmorgen, mijn 2de dag in Calcutta, heb ik in het Moederhuis gewerkt. Dit op verzoek van zr. Murcy Marie, die het vrijwilligerswerk coördineert. Mensen ontvangen en wegwijs maken naar moeders graftombe, haar slaapkamer, het kleine museum waarin al haar spulletjes en vele foto’s te zien zijn. Hierbij ontzettend veel aardige mensen ontmoet die soms zeer geëmotioneerd raakten door het leven wat mr. Teresa geleid heeft. Veel lof voor haar ongelooflijk zware werk.  Ik werd ook door velen geprezen voor de vele jaren die ik inmiddels als vrijwilligster werkzaam ben. Ik heb voor iedereen die mijn werk een warm hart toedraagt een kaarsje aangestoken op het graf van mr. Teresa.

’s Middags voor het eerst weer gewerkt in het sterfhuis Kaligat. Alle bedden liggen vol. Enkele mensen zijn stervende. Een vrouwtje is zo ongelooflijk mager dat ik niet weet hoe ik haar moet vastpakken. Er zit slechts nog een dun laagje huid op haar botten. Maar ze is er nog. Er zijn ook nog mensen aanwezig die ik ken van vorig jaar. Het bejaardenhuis Premdan ligt immers tot aan de nok vol zodat ze voorlopig in Kaligat blijven wonen. Twee van mijn favoriete zusters w.o. Adriane zijn verhuisd naar de herenafdeling. Zo jammer. Gelukkig kan ik haar daar nog opzoeken, maar het is toch anders. De nieuwe zusters zijn overigens ook heel aardig. Eigenlijk zijn alle zusters een replica van mr. Teresa. Ik kreeg een warm onthaal van Moeder Overste. En de massies hebben me weer met open armen ontvangen. Het voelt weer als vanouds.

In Sishu Bhavan is een kindje binnen gebracht met een uitzonderlijk groot hoofd. De grote bobbel aan de zijkant van de schedel is geopereerd maar dat is mislukt. Het kindje kan slechts een armpje en handje bewegen. Daar zwaait hij mee. Zo aandoenlijk. Een ander kindje van 1 jaar werd een dezer dagen door de moeder afgegeven. Ze kan niet meer voor haar kind zorgen. Ze werkte in de prostitutie en dan is een gehandicapt kindje natuurlijk niet handig. Het tafereel van afscheid nemen bespaar ik jullie. Wat een ellende! Hartverscheurend. Het kindje huilt veel. Maar iedereen is zo lief voor het kleintje. Het is ook nu weer een voorrecht om met alle lieve zusters en massies te mogen werken.

Ik ben gebombardeerd als “nanny” van een meisje (met een lichte handicap) op onze afdeling. Ze mag 4 dagen per week voor 1,5 uur, naar het schooltje (voor niet gehandicapte kinderen) gelegen in Sishu Bhavan. Ik ben vandaag voor het eerst met haar geweest. Rugzakje om met een beker drinken, een cakeje, een slabber. Wát een openbaring voor Madou. Wel 30 kindjes die met haar wilden knuffelen, kussen, spelen. Ze bleef mijn hand maar vasthouden. Later werd ze wat vrijer. Het leren lezen en schrijven was natuurlijk een brug te ver. Ik heb de zuster voorgesteld om vanaf morgen naar het andere klasje te gaan waar ze meer mogen spelen. Het gaat tenslotte om het maken van contacten met andere kinderen. Ik ben eerder naar de afdeling moeten gaan omdat ze ter plekke in slaap is gevallen. Ze heeft op onze afdeling nog 1 uur lang geslapen van alle opgedane indrukken. Maar wat zijn we trots op Madou!

Er zijn deze tijd van het jaar heel weinig vrijwilligers vanwege de hitte. In Kaligat ben ik in de middaguren de enige, ofschoon ik vandaag een Thais meisje mee op sleeptouw heb genomen. Maar achteraf vond ze het toch te ingrijpend en gaat niet meer mee. In Sishu Bhavan zijn we met 3 vrijwilligers. Vandaag heb ik hier een nieuw Japans meisje enigszins ingewerkt.

Ik heb inmiddels alweer enkele afspraken lopen voor het sponsorgeld. Allemaal goede doelen die ik in de laatste jaren heb opgebouwd. De hoofdzusters van de beide huizen zijn ervan op de hoogte dat ze weer een verlanglijstje mogen maken. Dat wordt binnenkort weer shoppen. Ik hou jullie op de hoogte in mijn volgende blog.

Lieve groetjes uit Calcutta. Met als toevoeging van de zuster; God bless you.