Nog een donatie gedaan!

IMG_20190425_162222

Beste allemaal

Toen ik thuis kwam van India bleek dat er nog een aantal mensen gedoneerd hadden.

In eerste instantie dacht ik het geld te reserveren voor volgend jaar, maar ik heb uiteindelijk besloten om dat niet te doen. Wie dan leeft, wie dan zorgt.

Het geld is inmiddels verdeeld en overgemaakt naar diverse goede doelen die ik beschreven heb in mijn blogs. Zo hebben ze nog een extraatje om hun dromen te verwezenlijken.

Nogmaals heel veel dank hiervoor!

Lieve groetjes,
Margriet

Advertenties

Weer veilig thuis

11-05-2019

Na een lange reis ben ik weer veilig op Nederlandse bodem geland. Fijn om weer thuis te zijn, maar ook heel moeilijk om de afgelopen weken “los” te laten. Ik heb een fantastische tijd gehad in Calcutta. Overstelpt met kaarten en cadeautjes ben ik daar vertrokken. Van de money-changer, waar ik ieder jaar mijn geld omzet, heb ik een mooi ingelijste poster van moeder Teresa gekregen. Zo ontzettend lief!

Het afscheid nemen lijkt ieder jaar zwaarder te worden. Het contact met de kinderen en mensen in de huizen waar ik werk is immers heel intens. Het contact met de zusters en massies wordt steeds eigener en vertrouwder. Zeker na al die jaren. Daarbij spreken ze, bij het afscheid,  hun waardering uit met woorden die heel erg raken. Zoals:

We waarderen je als mens heel erg. Je brengt zoveel lichtpuntjes in het leven van de armen. En dat doe je met zoveel overtuiging, respect en levenslust. Het is van meerwaarde als je er bent. Je werkt veel te hard. 

Door het sponsorgeld kunnen we zoveel extra’s doen om het de mensen en kinderen aangenamer te maken. Maar dat is niet waarom we jou waarderen. Ook zonder dat geld ben je een geschenk van God. 

Je bent zo goed met de kinderen. Je brengt zoveel vreugde in hun leven. Je bent niet te vergelijken met andere vrijwilligers. Je kunt hier als een Massie blijven werken. Je hebt ons zoveel gegeven. We zien je graag weer terug. 

Utso heeft gevoeld dat je zou gaan. Je hebt voor hem gezorgd als een moeder. Hij heeft ervoor gekozen om nu ook te gaan. Naar een wereld zonder lijden en pijn. God bless you. 

Ik vind de dingen die ik doe heel gewoon. Ik doe ze vanuit mijn hart. Dus dat komt binnen als de zusters het benoemen zoals beschreven. De zusters van grote meerwaarde voor de Indiase bevolking. Ze stellen hun leven helemaal in dienst van de armen. Iedere dag weer opnieuw. Voor mij geldt dat maar voor enkele weken per jaar.

Namens de zusters en de mensen van de projecten moet ik iedereen die financieel heeft bijgedragen hartelijk bedanken. Ze waarderen dat enorm. Iedere euro is goed besteed. Van alle uitgaven heb ik bonnen en afschriften die ingezien kunnen worden. Als iemand, om welke rede dan ook, bonnen nodig heeft hoor ik dat graag. Projecten die ondersteund zijn: Sishu Bhavan (kindertehuis), Kalighat (sterfhuis), Titagahr lepra commune, New Light, Foke, Calcutta Rescue, Rainbow children, Mary Ward (Brick-stone schools), voedselproject op straat. Brillen, medische spullen zijn voor de armen.

Buiten de financiële bijdrage (en het vertrouwen in deze) wil ik iedereen van harte bedanken voor de mentale steun. Ik heb zoveel lieve kaarten, mailtjes, briefjes, App’s e.d. ontvangen. Veel lieve reacties op mijn Blog. Heel fijn om te weten dat zoveel mensen achter mijn initiatief staan. Dat waardeer ik zeer. Bedankt!

Namens de zusters: God bless you.

Lieve groetjes uit Brunssum,

Margriet

De roepies blijven rollen

Calcutta, 06-05-2019

Met mij gaat het goed. Inmiddels is mijn laatste week in Calcutta ingegaan. De tassen met spullen zijn leeg, maar de roepies rollen nog steeds. De zakken met brillen hebben inmiddels ook een bestemming. Ze zijn afgegeven bij de zuster die de medische zorg voor “de mensen van de straat” op zich neemt. Wie een bril nodig heeft krijgt er een. Een kwestie van uitproberen wat de goede sterkte is. Een van de kinderen uit het kindertehuis heeft vandaag ook een bril uit de zak gekregen. Hij staat geweldig en ze laat hem nog op ook. Met dank aan iedereen die heeft ingezameld.

Een deel van het sponsorgeld is naar de organisatie New Light gegaan. Zij vangen kinderen op waarvan de moeder in de prostitutie zit. Zij hebben deze “baan” om geld voor het gezin bij elkaar te sprokkelen. Gedurende de dag worden hun kinderen opgevangen bij New Light. Ze krijgen eten, maar ook onderwijs zodat ze later niet in de voetsporen van hun moeder hoeven te treden. Het zijn vaak getraumatiseerde kinderen omdat ze veelal getuige zijn geweest van de praktijken van hun moeder die veelal thuis plaats vinden. Het sponsorgeld wordt gebruikt voor scholing, voedsel, kleding. Ik heb weer met veel voldoening gekeken naar de opvang van deze kinderen. Na schooltijd is er meditatie en vervolgens begeleiding bij het huiswerk. Kostelijk om te zien hoe de kleintjes stiekem in het rond gluren tijdens de meditatie. Maar hoe klein ook, ze doen mee. Hartelijk dank namens Ulmi en de medewerkers van New Light.

Inmiddels is de hitte wedergekeerd maar vanaf donderdag t/m zaterdag waren er donkere wolken aan de hemel. Veel regen en wind (maar niet extreem). Op vrijdag was het vanwege de typhoon onmogelijk om te gaan shoppen met de zusters van Kaligat. Uiteindelijk zijn we op zaterdag gegaan omdat toen een “aangename” temperatuur was van slechts 29 graden. Geen zon, maar wel vochtig. Na mijn werk in het kindertehuis vertrokken (rond 12 uur) en om 7 uur ’s avonds thuis. Een vermoeide maar gezellige dag. De ambulance van de missionairies of charity was tot aan de nok gevuld met spullen, gekocht van het sponsorgeld. Zowel voor de vrouwen- als mannenafdeling is alles in veelvoud gekocht. Voor 44 vrouwen en 40 mannen; rugzakjes, bedkleding, slippers, sandalen, sari’s, stof, handdoeken, plastic bakjes in allerlei maten, tandenborstels+tandpasta, zeep, shampoo, talkpoeder, desinfectiemiddel, creme, borden, kopjes, kommen, poetsmiddelen en nog veel meer. . Een air-conditioning apparaat en medicijnen zijn besteld. Om half 3 besloten we om een hapje te eten. De chauffeur kreeg opdracht om veg-rolls te halen. Ondertussen toverden zr. Dominique en zr. Adriane van alles uit hun tas. Pinda’s, koekjes, cakejes, pakjes drinken. Tegen de tijd dat de chauffeur terug kwam hadden we onze buik eigenlijk al vol. Veel plezier gehad. Een zuster vertelde zelfs een mopje. Tijden veranderen!

Zr. Adriane die op de mannenafdeling werkt vertelde over de pijn, het verdriet en frustratie die veel mannen van binnen voelen. Ze hebben vreselijke dingen meegemaakt voordat ze zijn opgenomen in Kaligat. Zowel de mannen/jongens, maar ook de vrouwen, die op het station hebben geleefd. Ze zijn vaak meerdere malen verkracht of uitgebuit. En ingezet om te gaan bedelen. Bij de mannen uit zich dat nog dagelijks in agressie. Ze trekken hun kleren kapot uit onmacht omdat ze met hun emoties geen raad weten. Desondanks kiezen m.n. de mannen ervoor om hun leven op straat weer op te pakken als ze sterk genoeg zijn om Kaligat te verlaten. De rugzakjes die we gekocht hebben zijn voor de mensen die terug de straat opgaan. Ik zei tegen de zuster: zijn ze niet wat klein? Maar de zuster zei: Nee, ze hebben toch maar 1 setje kleding om erin te stoppen. Bizar!

Bless you! Namens de zusters. Heel veel dank voor de financiële bijdragen. We hebben enorm veel kunnen doen met het geld. Iedere euro is besteed waar nodig. Ik kijk met veel voldoening terug op deze speciale dag met de zusters.

Lieve groetjes uit Calcutta,

Margriet

 

Onvergetelijke momenten

Calcutta 04-05-2019

Op woensdag 1 mei is keihard gewerkt. De Massies vierden de Dag van de Arbeid met spelletjes, lekker eten, cadeautjes enz. Samen met de zuster hebben we de afdeling gerund. Na afloop werden we getrakteerd op cola en samosa dosa (een favoriet gerecht hier). Ze waarderen onze hulp heel erg.

Op donderdag (mijn vrije dag) heb ik samen met Ruby Sen van Calcutta Rescue hun laatste projecten bezocht. Met de ambulance van C.R. hebben we allereerst Lilua Baga bezocht, een dorp buiten Calcutta. De mensen daar leven letterlijk op de vuilisbelt. Het hele dorp is omringd met heuvels ontstaan uit afval. Varkens lopen overal rond en ook de nodige ratten hebben hier hun stekje gevonden. Er zijn nauwelijks geasfalteerde wegen in het dorp.  Er is gelukkig wel water maar er waren, tot voor kort, geen toiletten. M.b.v. sponsorgeld heeft Calcutta Rescue hier op meerdere plaatsen toiletten gebouwd. In een gebouwtje in het dorp krijgen de mensen nu ook (gratis) medische zorg, want ook dat kenden ze hier niet. Een heel mooi initiatief! Vervolgens zijn we naar de achterkant van het Calcutta-station gereden. Het hieraan gelegen dorp was nog schrijnender dan het eerste. Als je het over de slumbs hebt. Wat een armoede, wat een ellende, wat een wereld. In de smalle steegjes wonen mensen die iedere dag moeten “overleven”. Maar dat stralen ze niet uit. Een en al vriendelijkheid en goedlachs. Ongelooflijk. Ook hier is Calcutta Rescue bezig met het bouwen van openbare toiletten en 1x per week is de ambulance van Calcutta Rescue aanwezig voor (gratis) medische hulp. Geweldig project! Op onze weg naar huis reed de chauffeur nog door slumbs die ook medische hulp ontvangen. We zijn hier niet gestopt. Echt té genant voor woorden! Dat hier mensen wonen! Ik heb er geen woorden voor. Onmenswaardig. Diep onder de indruk zijn we teruggekeerd. Een deel van het sponsorgeld is naar Calcutta Rescue gegaan zodat ze dit alles kunnen blijven realiseren. Thanks a lot. With love, Ruby.

Ik heb ook het project van “the rainbouw children” weer bezocht. Deze kinderen wonen op het dak van de Loreto school. Ze zijn wees, kind van de straat of kind uit een familie met enorme armoede, corruptie, prostitutie, kindermishandeling, bedelaars, en alles wat God verboden heeft. Vorig jaar heb ik sponsorgeld gegeven om het plat dak van de school, waar de kinderen wonen, op te knappen. En nu zie ik het resultaat. Fantastisch! Er zijn vrolijke kleurtjes gebruikt. Nieuw ijzeren raamwerk voor de ruiten, en zelfs een dak boven hun hoofd. Iedere geschonken euro is goed besteed. Hier doen we het voor! De kinderen die nog een “thuis” hebben gaan deze week naar huis vanwege vakantie. Maar hier zien ze zó tegenop. Thuis is het bittere ellende en armoede. Maar zr. Anita van Loreto (die het project leidt) zegt dat ze de banden met hun echte thuis niet willen en mogen verbreken. Ondanks dat ze weet wat de kinderen te wachten staat. Zo triest! Kinderen die geen thuis hebben blijven in de Loreto school. Van het geschonken sponsorgeld willen ze enkele “zwakbegaafde” kinderen naar speciaal onderwijs sturen. Ze hebben hier goede resultaten mee. Verder wordt het overige geld besteed aan de zorg voor The Rainbows.

Vanwege de typhoon gaat het het shoppen met de zuster van Kaligat vandaag niet door. Is verplaatst naar maandag. Vandaag (vrijdag) is het noodweer. Voortdurend stortbuien. Er is veel wind maar niet extreem De gevreesde zware windstoten blijven tot dusverre uit. Maar wie weet wat de avond/nacht nog brengt. Er zijn door velen maatregelen genomen. Een halfvolle metro, bus en veel gesloten winkeltjes. Hopelijk ontspringt Calcutta deze ramp. Er is al ellende genoeg.

Verder gaat het goed met mij. Het werk in de huizen verloopt voorspoedig. Ik realiseer me dat mijn laatste werkweek ingaat.

Lieve groetjes uit Calcutta,

Margriet


 

Mooie projecten

Calcutta, 30-04-2019

Met mij gaat het goed. Op zondag naar de mis geweest bij de zusters. Altijd heel sfeervol en bijzonder. De zusters van The Missionairies of Charity zingen niet alleen als engeltjes, maar dat zijn ze ook. Ze leven sober en in de “geest” van moeder Teresa. Respect! Ik heb voor iedereen weer een kaarsje aangestoken en een intentie geschreven bij haar graf.

In Kaligat zouden 2 vrouwen worden binnen gebracht. Ze werden gespot op station Sealdah en waren in slechte toestand. Helaas hebben ze de rit naar het “sterfhuis Kaligat” niet gehaald. Ze zijn onderweg overleden. Triest. Vandaag echter werden maar liefst 8 vrouwen binnengebracht. Ze zijn te zwak om nog op straat te leven, maar zijn helemaal overrompeld als ze bij ons worden opgenomen. Zo’n leven zijn ze niet gewend. Een blinde vrouw heeft alleen maar geschreeuwd. Zo triest!

In Sishu Bhavan gaat alles z’n gangetje. De zusters hebben de moeder van het overleden kindje nog niet kunnen opsporen. Of het nog gaat lukken? De gekochte t.v. is overigens een succes! Er is een videospeler op aangesloten. De zuster heeft leuke kinderfilmpjes waarin veel gezongen wordt.  Zó leuk voor de kinderen. Maar uiteraard zijn er maar een aantal kindjes (met een lichte handicap) die echt naar de beelden kijken. De kindjes van mijn afdeling kunnen helemaal niet focussen op de beelden of ze zijn nog te klein. Maar waarschijnlijk genieten ze wel van het geluid.

Wat zijn we toch rijk dat we in Nederland zijn geboren. We vinden alles zo vanzelfsprekend maar dat is het beslist niet. India leert je relativeren. Vandaag droeg het kleine babytje een jurkje met de tekst erop `love my mother`. Dit laat je dan niet onberoerd omdat je weet dat dit kindje haar moeder waarschijnlijk nooit meer zal zien. Zo intens triest en oneerlijk.

Op de binnenplaats van het kindertehuis is het dagelijks een komen en gaan van arme mensen. Ze krijgen o.a. eten dat bereid is in de nieuwe ketels die ik heb gekocht van het sponsorgeld. Iedere dag is spreekuur voor medische zorg. Vanmiddag werden balen rijst uitgedeeld. En uiteraard is alles gratis. Wat doen de zusters toch fantastisch werk! Ik heb hen verblijd met medische spullen die geschonken zijn door mensen die mijn werk een warm hart toedragen. Een deel hiervan gaat naar Kaligat. Heel veel dank hiervoor!

Op maandag heb ik een “snipperochtend” genomen om het project “the brick-stone-field-schools” te bezoeken. Een groots project van “The Mary Ward association” o.l.v. zuster Monica (Loreta orde). Om 6 uur ’s ochtends van huis. Een treinreis van 1 uur, 2x een motor-riksja en een stuk lopend. Dit alles onder begeleiding van een mederwerker van M.W.  Niet alleen het bezoeken van deze schooltjes is buitengewoon bijzonder maar ook de reis ernaar toe. Wat een ellende onderweg. Armoede ten top in de slumbs die we regelmatig passeren en die met name langs de spoorrails liggen. Dan besef je nog meer hoeveel armoede er in dit land is. Onbeschrijflijk.

In de steenfabrieken werken zeer arme gezinnen (m.n. uit Bihar) gedurende een bepaalde periode in het jaar. De kinderen worden meegenomen naar de fabrieken en aan het werk gezet, al is het met stenen sjouwen.  Het project van M.W. is bedoeld om kinderarbeid tegen te gaan. D.m.v. sponsorgeld zijn leerkrachten aangesteld die de kinderen in de ochtend kosteloos onderwijzen (onder bizarre omstandigheden) als de ouders in de fabriek werken. Het zijn leerkrachten met passie, die het met een krijtbord, wat leitjes en wat schriftjes moeten doen. De kinderen die deelnemen zijn vanaf peuter- tot eind basisschool leeftijd. Maar ze slepen ook hun babybroertje of zusje mee tijdens de les. Aandoenlijk om te zien. Een fantastisch project dat ik jaarlijks financieel ondersteun van het sponsorgeld. Met dank aan iedereen die hiervoor gesponsord heeft. Het is meer dan de moeite waard.

Vanavond weer eten laten klaarmaken voor 60 personen. Het blijft fascinerend om te zien hoe snel de mensen zich verzamelen om gebruik te maken van een warme maaltijd. En als ze dan zitten te smullen denk ik; hier doen we het voor!

Morgen is “dag van de arbeid” oftewel “workersday”. De massies (Indiase vrouwen) hebben dan een feestdag waardoor de zusters en vrijwilligers hun werk overnemen. Het is dan flink aanpoten, maar zéér verdiend voor de massies. Ze werken immers heel hard. Ik wens de massies en iedereen een bijzondere eerste mei-dag toe!

Lieve groetjes uit Calcutta,

Margriet

 

De centjes rollen

Calcutta, 27-04-2019

Met mij gaat alles goed. De gewenningsverschijnselen zijn weer verleden tijd. Dat heeft altijd enkele dagen nodig. Echter de warmte zal nooit zal wennen en naarmate we richting de meimaand gaan, wordt het alleen maar warmen. Zeer vermoeiend. Drinken, drinken, drinken is de beste medicijn.

Een heel verdrietige gebeurtenis in Sishu Bhavan. Vrijdag werd een gehandicapt kindje binnen gebracht door de moeder. Ze kon niet meer voor haar dochtertje zorgen omdat ze ontzettend arm was. Het afscheid tussen moeder en kind was hartverscheurend. De tranen liepen over onze de wangen. Het kindje zelf gaf weinig teken van leven. Zo zielig! De zuster en de massies deden er alles aan om het kindje te verwennen, te verzorgen, lief te hebben. Echter in de eerste nacht in het kindertehuis overleed het kindje. Zonder moeder. Heeft ze een vermoeden gehad? Wie zal het zeggen. De zusters proberen haar op te sporen. Wat een drama en verdriet!

In Kaligat gaat alles z’n gangetje. Er is dagelijks veel werk te doen. De sfeer is goed en iedereen werkt met passie. We leren de patiënten steeds beter kennen.

Afgelopen donderdag was mijn “vrije”dag. Sanghita (met chauffeur) heeft me opgepikt om de huizen van FOKE te bezoeken. Zij heeft deze huizen voor ouderen opgericht. Voor deze doelgroep wordt immers weinig gedaan. Na een lange rit in het immens drukke verkeer bereikten we Balabasha. De bejaarde dames die in de huizen van Foke verblijven zijn allemaal mensen van de straat die de dood voor ogen zagen. Dankzij politie of andere hulpverleners zijn ze naar Kaligat (huis mr. Teresa) of een huis van Foke gebracht. Balabasha is echt een familie-woonhuis. Heel huiselijk. De dames die er wonen herkenden me nog van vorig jaar. Een warm weerzien. Onvoorstelbaar hoe deze mensen je direct in hun hart sluiten. Na een heerlijke Indiase lunch hadden we nog een lange rit voor de boeg naar Charunibash (een ander huis van Foke). Het ligt ver buiten Calcutta tussen het groen. Bananenbomen, palmbomen, rijstvelden………Een fantastische plek om te mogen wonen. Ook hier werd ik met open armen ontvangen. Leuk om te zien dat de schoolkinderen uit de omgeving hier, op de binnenplaats, hun huiswerk komen maken o.l.v. een leerkracht. Oud en jong zijn hier één. Ik heb ontzettend veel plezier gehad met the kids. En uiteraard ook met de ouderen. Ik geef aan Foke een deel van het sponsorgeld om deze mooie projecten draaiende te houden.

Inmiddels heb ik het straatproject, waar voedsel voor de armen bereid wordt, weer opgepakt. Ik heb voor vrijdagavond eten besteld en na mijn werk in Kaligat is het, buiten op straat, uitgedeeld aan de armen. In een mum van tijd was alles op. Geweldig om te zien. Krijgt volgende week een vervolg.

De centjes voor het kindertehuis Sishu Bhavan hebben flink gerold. In de bus van “the missionairies of charity” ben ik, met 2 zusters,  naar een grote markt gegaan. Het was wederom een mooie ervaring maar geen pretje. De temperatuur en luchtvochtigheid was die dag enorm hoog. Kostte veel energie maar je weet waar je het voor doet. Een opsomming van wat we hebben gekocht:

In Sishu Bhavan mogen “de armsten der armen”  iedere ochtend om 7 uur een warme maaltijd halen. Dat eten wordt in immens grote pannen klaargemaakt. Die pannen waren aan vervanging toe. Dus wat hebben we gekocht? Ketels, potten en pannen in allerlei maten. Een hele grote koelkast. Een stapel sari’s die de zusters cadeau doen aan bruidjes uit de laagste kaste.  Stof voor lakentjes, slopen en kleren voor de gehandicapte kinderen. Heeeel veel levensmiddelen. En last but not least, een televisie! Een t.v. voor op de afdeling. Nooit gedacht dat dat ervan zou komen. Maar ook de zusters gaan met de tijd mee. Ik ben heel benieuwd hoe de kindjes erop reageren. Een dezer dagen wordt het restant van het geld nog opgemaakt.

Namens de zusters van Sishu Bhavan en namens Sanghita van Foke; duizend maal dank aan alle sponsoren! En namens de zusters; God bless you.

Lieve groetjes uit Calcutta,

Margriet (op dit moment kan ik geen whats-app berichten ontvangen op mijn telefoon, geen facebook, geen informatie. Heel vervelend. Ik ga er morgen achteraan).

 

Weer gesetteld

Calcutta 24-04-2019

Met mij gaat het goed, ondanks de enorme hitte. Uiteraard de jaarlijkse “wennings-verschijnselen”; dikke voeten, veel transpireren (het is ontzettend warm), vermoeidheid, maar ook veel inspiratie.

In het moederhuis is alles als vanouds. Zr. Mursy Marie coördineert nog steeds het vrijwilligerswerk. ’s Morgens om 7 uur is daar de ontmoetingsplek van de vrijwilligers. We krijgen witbrood, banaan en thee. Na het gebed en een lied gaan we naar onze werkplek. Uiteraard pas als ik de graftombe van moeder Teresa heb bezocht. Een dagelijks ritueel.

Mijn eerste ontmoeting in het kindertehuis Sithu Bhavan was hartverwarmend. Zowel de zuster als de massies (Indiase vrouwen) zijn weer blij met mijn komst. Op enkele nieuwe massies na, zijn ze nog allemaal werkzaam. Er zijn nog enkele bekende, maar veelal nieuwe kindjes. Er zijn afgelopen jaar veel kindjes overleden, aldus de zuster. Veel kleintjes zijn erbij gekomen. Ze hebben allemaal een handicap. Wat een schatjes! Niet te beschrijven. Er ligt ook 1 vroeggeboorte op onze afdeling (ze is 2 maanden oud, moeder is uit beeld)  en 1 kindje dat voortdurend in bed ligt. Het jongetje is heel erg misvormd. Zijn té grote hoofdje heeft allemaal uitstulpingen waardoor het hoofd erg zwaar is. Hierdoor kunnen we hem niet kunnen optillen. Zo triest. Hij is zo groot als een baby maar al 5 jaar oud. Een operatie is niet meer mogelijk, dat had op jonge leeftijd moeten gebeuren. Het is wachten op de dag dat……………….Vul zelf maar in. De andere afdelingen in het kindertehuis worden verbouwd. De kindjes zijn in andere huizen ondergebracht. Vandaag weer zr. Jilian, de hoofdzuster, ontmoet. Zo’n warm en hartelijk welkom. Een bijzonder mens. We maken gauw een afspraak om de sponsorcentjes te laten rollen.

’s Middags met de metro naar Kalligat (huis voor ernstig zieken en stervenden). Gisteren was de metro zó vol, dat je eruit werd geduwd en weer naar binnen gesleurd bij een station. Dit heb ik nog nooit meegemaakt. Enigszins beangstigend!

Voor mij is Kaligat nog bijzonder, maar niet meer wat het was. Het is momenteel een huis voor zieken, maar niet voor stervenden. Er zijn op dit moment geen bed liggende mensen. Ze zitten allemaal op een stoel. Velen kunnen zelf lopen of verplaatsen we in een rolstol. Enkelen zijn mentaal ziek. Veel schreeuwen en kermen! Uiteraard geeft het werk nu ook weer veel voldoening. Ik hou me nu o.a. bezig met puzzelen, bouwen met blokjes en kleuren. Een heel andere doelgroep. Voorheen lagen leven en dood hier dicht bij elkaar en kon je iets betekenen voor mensen die in het laatste stadium van hun leven waren. Zo bijzonder! Dat is nu anders. Ik denk dat het knopje even om moet. De zusters zijn er gelukkig nog. Het zijn zo’n lieve, speciale, warme mensen. Ik ben met open armen ontvangen. Ook door de massies. De hoofdzuster is een mens met veel charisma. Ze pinkte een traantje weg toen ze me weer zag.

Een nieuwe vrouw is binnen gebracht. Als enige patiënt spreekt zij Engels. Ze vertelde me dat ze als bedelaar op straat woont, in de omgeving van Kaligat. Ze is ziek en leefde alleen nog maar op koekjes die ze van een aalmoes kocht. De politie heeft haar binnen gebracht bij ons. Ze is ontzettend dankbaar hiervoor.

Buiten het huis in Kaligat is een lange muur (met plek voor winkeltjes) gebouwd op het plein dat altijd “zwart” zag van de bedelaars en arme mensen. Ze hangen tegen de muren (in de schaduw) en in allerlei kieren en gaten. De bouw is nog niet klaar. De bedelaars zitten op het beton, in de troep,  wat uiteindelijk winkeltjes worden waar Hindoe spullen verkocht gaan worden. Op de achtergrond ligt immers de Kaligat-tempel.  Tijden veranderen!

Mijn vaste money changer is er nog steeds. Maar tot overmaat van ramp is mijn vaste eetkraampje op straat, dat gerund werd door een echtpaar, opgeheven. De man is afgelopen jaar overleden. Zo triest! Ik kom hier al vanaf het prille begin dat ik Calcutta bezoek. Gelukkig heb ik nog alternatieven, maar dit was mijn favoriete plek.

Ik ga a.s. vrijdag weer eten uitdelen op straat. Dat heb ik inmiddels geregeld. En op mijn vrije dag, donderdag, ga ik de huizen voor ouderen (FOKE) bezoeken die ik jaarlijks financier. Samen met Sangheeta die hier werkzaam is. Ik heb voor volgende week ook al plannen voor uitstapjes met Ruby van Calcutta Rescue en zr. Monica die de brickstone field school heeft opgestart. Allemaal sponsorprojecten. Ik hou jullie op de hoogte.

Het kaarsje bij het graf van moeder Teresa heeft al gebrand voor iedereen die mijn werk een warm hart toedraagt. Bless you, zijn de woorden van de zuster.

Veel lieve groetjes uit een warm Calcutta,

Margriet